Dziennik "Kurier Wileński" przejął funkcje jedynego dziennika polskiego "Czerwony Sztandar", wydawanego na Litwie od 1 lipca 1953 roku jako organ KC Komunistycznej Partii Litwy. Pierwszym redaktorem naczelnym został Antoni Fedorowicz, człowiek, który przeszedł szlak wojny, ale nic wspólnego nie miał z zawodem dziennikarza. Po prostu mówił po polsku. Natomiast zespół redakcyjny stanowili przede wszystkim wilnianie z generacji przedwojennej. Byli to przeważnie Rosjanie miejscowi lub przybyli z Leningradu czy Moskwy po studiach slawistycznych, oraz Żydzi, znający język polski, bo najczęściej byli absolwentami polskich gimnazjów Wilna. Polacy stanowili w zespole redakcyjnym niewielki odsetek, gdyż cała niemal inteligencja polska repatriowała się do Macierzy w latach 1944 - 47.

Lata 1956 - 58 jeszcze bardziej przerzedziły szeregi Polaków wileńskich, gdyż nastąpiła druga fala repatriacji. Wyjechali też na Zachód Żydzi. Trzeba było czekać na narodziny nowej, powojennej inteligencji polskiej. Na szczęście, istniały szkoły polskie, jak też Instytut Nauczycielski.

Nowy etap w życiu redakcji nastąpił, gdy w 1961 roku stanowisko naczelnego objął Leonid Romanowicz, Rosjanin wileński, który, przedtem był korespondentem "Prawdy" w Warszawie. Od tego czasu dziennik "Czerwony Sztandar" wszedł na rynek czytelniczy nie tylko Wilna i Wileńszczyzny, ale też Polski, Ukrainy, Białorusi, Syberii, Kazachstanu. Interesowała się problematyką gazety Polonia francuska, kanadyjska, amerykańska, szwedzka. Gazeta była jedynym źródłem wiadomości o życiu Polaków wileńskich oraz z całego Związku Radzieckiego.
Kolejny redaktor naczelny (od roku 1982) - Stanisław Jakutis - należał właśnie do plejady Polaków wykształconych w okresie powojennym. Szeregi dziennikarzy uzupełnili absolwenci polonistyki Instytutu Pedagogicznego, a w okresie późniejszym - absolwenci wydziału dziennikarstwa Uniwersytetu Wileńskiego. Z całym uzasadnieniem można powiedzieć, że w tamtym okresie gazeta ta nie tylko spełniała rolę jedynego dziennika polskiego na Wschodzie, ale też była to instytucja polska, broniąca interesów Polaków.

Niezwykle ważna rola przypadła redakcji jedynego dziennika polskiego w czasach odrodzenie narodowego Litwy. Pismo, które od lutego roku 1990 nosi tytuł "Kurier Wileński", popierając niepodległość Państwa Litewskiego, jednocześnie stanęło w obronie interesów mniejszości polskiej na Litwie, było organizatorem zakładania polskich przedszkoli, naświetlało sprawy związane z ugruntowaniem i rozwojem szkolnictwa polskiego.

W latach 1987 - 1995 redaktorem naczelnym był Zbigniew Balcewicz. Gazeta nadal broniła interesów polskiej społeczności na Litwie, wyraźnie wypowiadając się przeciwko sztucznej lituanizacji Wileńszczyzny.

Krótki, bo zaledwie trzyletni, okres kierowania redakcją przypadł w udziale Czesławowi Malewskiemu, nauczycielowi z zawodu.

W roku 1995, po sprywatyzowaniu, wydawcą dziennika została spółka akcyjna "Kurier Wileński". Nie mogła jednak sprostać trudnościom finansowym. Od roku 2000 prawa wydawnicze przejęła instytucja użyteczności publicznej "Vilnijos Žodis" ("Słowo Wileńszczyzny").

Redakcja "Kuriera" nie tylko zdołała się utrzymać, ale też umocnić na rynku wydawniczym Litwy. W rankingu czytelniczym Wilna i Wileńszczyzny, zgodnie z przeprowadzonym sondażem przez spółkę GALLUP MEDIA, dziennik zajmuje jedno z czołowych miejsc pod względem popularności.

Mimo niezbędnej reorganizacji i zmniejszenia etatów, dzisiejszy zespół redakcyjny stanowią w przeważającej większości młodzi dziennikarze, wykształceni zarówno w uczelniach wileńskich, jak też w Polsce.

O gazecie

Od lat głównym celem "Kuriera Wileńskiego" - jedynego dziennika polskiego na Litwie - jest naświetlanie życia społeczności polskiej w tym kraju. Wprost z kronikarską dokładnością na stronach "Kuriera" są odnotowywane wydarzenia, rejestrowane fakty, które w ten lub inny sposób rzutują na stosunki polsko-litewskie, wpływają na nastroje, kondycję i pozycję społeczności polskiej w kraju nad Niemnem i Wilią.

"Kurier Wileński" jest gazetą uniwersalną, skierowaną zarówno do czytelnika starszej daty, średniego pokolenia, jak też młodzieży. Nie jest dziełem przypadku, że na naszych stronach znajdą Państwo "Gazetę Harcerską", młodzieżową kolumnę "Na Luzie", jak również "Gazetę Kombatancką". Stron tematycznych jest o wiele więcej, ale główną siłą dziennika są informacje bieżące z życia kraju, reportaże, publikacje na temat teraźniejszości i przeszłości Wilna, wywiady z czołowymi politykami litewskimi i działaczami społeczności polskiej, aktualne komentarze na temat aspiracji Litwy w ubieganiu się o członkostwo w NATO i Unii Europejskiej oraz niejednoznacznej reakcji na ten proces różnych warstw społeczeństwa kraju. W "Kurierze Wileńskim" znajdą Państwo wiele informacji praktycznych - np. aktualne kursy walut, adresy i telefony polskich organizacji, godziny Mszy św. w języku polskim w kościołach Wilna i Wileńszczyzny, bieżący repertuar teatrów i kin.

Szczupły, ale ambitny zespół redakcyjny stawia na rzetelność i obiektywizm w opisywaniu wydarzeń. Redakcja nie jest zaangażowana w żadne opcje polityczne, nie narzuca swego zdania i nie wytycza "jedynie słusznej drogi". Bezstronnie opisując wydarzenia, prawo do oceny zostawia swym czytelnikom.

"Kurier Wileński" jest inicjatorem i współuczestnikiem wielu akcji i poczynań, które cieszą się wielką popularnością wśród czytelników i sympatyków dziennika - np. wybory "Dziewczyny "Kuriera" są uważane za wybory najpiękniejszej Polki na Litwie, konkurs "Polak Roku" dostarcza wiele emocji naszym czytelnikom, o czym świadczą setki nadsyłanych do redakcji listów. Dzięki poparciu i zaangażowaniu naszych przyjaciół w Polsce organizujemy akcje pomocy szkołom i sierotom z domu dziecka w Nowej Wilejce, przyczyniamy się do ratowania zabytków na słynnej nekropolii wileńskiej - Rossie.