Wilno stolica Republiki Litewskiej. Centrum kulturalne, polityczne, handlowe kraju. Największe miasto na terenie Litwy 560 tys. mieszkańców. Miasto wielu kultur, narodów, wielu wyznań, języków. Sam fakt, że w Wilnie w większości mieszkańcy znają trzy języki nikogo nie dziwi. Tu ze sobą współistnieją, przeplatają się tradycje katolickie , prawosławne bądź judaizmu.

Dzieje miasta swój początek czerpią za panowania Wielkiego Księcia Giedymina. W roku 1323 po raz pierwszy ukazuje się pisemna wzmianka o istnieniu grodu Giedymina nad brzegami Wilii, który ze względów topograficznych może w pełni spełniać rolę głównego ośrodka państwa.

Państwem chrześcijańskim Litwa staje się dopiero w 1387 roku. Z rąk królowej Jadwigi książę Jagiełło przejmuje chrzest. Ten też rok stał się początkiem panowania na tronie Polski dynastii Jagiellonów. Na przeciągu dwustu lat dwory w Krakowie i w Wilnie będą miały wspólnych władców I wspólnych patronów miast. Największy swój rozkwit Wilno przeżywa w XVI w., za panowania Zygmunta Augusta. Na karty historii lata rozkwitu dworu królewskiego w Wilnie wpisane są pod cieniem romantycznej miłości króla Zygmunta Augusta do pięknej Barbary Radziwiłłówny.

Z dynastii Jagiellonów mamy też patrona naszego miasta św. Kazimierza Jagiellończyka , wnuka Władysława Jagiełły. Z którym to też imieniem ma więź wileńska tradycja tzw. Kaziuki Wileńskie . Zapoczątkowana w XVII w., jako że św. Kazimierz został kanonizowany w 1602 roku.

Miasto położone w pięknej topografii. O niepowtarzalnym ukształtowaniu terenu miasta, na siedmiu wzgórzach, nad brzegami Wilii i Wilenki ze wszystkich stron gęsto porośniętymi lasem i to najczęściej sosnowym.

Odwołując się też do przeszłości, możemy o Wilnie powiedzieć powtarzając za Ferdynandem Ruszczycem: "Miasto o dziwnej, tajemniczej sile pociągającym i niezniszczalnym pięknie".
Wilno, miasto z własną historią, tradycją, o własnym charakterze, które ma wpływ na uczucia i wyobraźnię swoich mieszkańców. Mamy tyle niezwykłych miejsc, które gdyby mogły do nas teraz przemówić, z pewnością swą opowieścią wzbudziłyby w nas zazdrość. Przekazy obrazów Litwy, tajemniczej siły pociągającej za sobą, są jak powracająca fala w twórczości współczesnych pisarzy: Cz. Miłosza i T. Konwickiego. Wilno było i będzie miejscem spotkań, miastem niezwykłym mającym wspólny mianownik dla wielu twórców: "ojczyzny, do której nie wrócę".

Uprzejmie, zapraszamy w nasze progi ! Do naszych "Aten Północy", miasta wspólnej historii Korony i Pogoni, miasta o wielu twarzach, Wilna romantyków. Wilna, gdzie u wrót Matki Boski Ostrobramskiej Dziękczynne modły wznoszą Polacy i Litwini. Stąd też na cały świat chrześcijański zapłonęła iskierka kultu Miłosierdzia Bożego.